Historia Narine rozpoczęła się w Armenii i jest związana z działalnością ormiańskiego mikrobiologa Levona Akopovicha Erzinkyana, jednego z badaczy zajmujących się bakteriami kwasu mlekowego. W wyniku jego prac wyizolowano szczep określany obecnie jako Lactobacillus acidophilus n.v. Er 317/402 Narine.
Narine z czasem stało się nazwą rozpoznawalną przede wszystkim w Armenii i krajach byłego Związku Radzieckiego. Szczep wykorzystywano m.in. do wytwarzania fermentowanych produktów mlecznych, a jego historia przez kolejne dekady była związana zarówno z badaniami mikrobiologicznymi, jak i rozwojem żywności fermentowanej.
Levon Akopovich Erzinkyan prowadził w Armenii prace nad bakteriami acidofilnymi i kulturami bakterii kwasu mlekowego. Z jego działalnością wiąże się wyizolowanie szczepu oznaczanego jako Er 317/402, który później otrzymał nazwę Narine.
W materiałach historycznych dotyczących szczepu pojawiają się różne daty odnoszące się do kolejnych etapów jego odkrycia, izolacji i formalnego zarejestrowania. W dokumentacji wykorzystywanej przez Narex wskazywany jest rok 1964 jako jeden z kluczowych momentów w historii Narine.
Nazwisko badacza można spotkać w różnych formach transliteracji, m.in. Levon Erzinkyan, L.A. Erzinkyan oraz Lewon Akopowicz Erzinkyan. Wszystkie odnoszą się do tego samego ormiańskiego naukowca.
Nazwa Narine jest związana z imieniem wnuczki profesora Erzinkyana. Według zachowanych materiałów dotyczących historii szczepu to właśnie jej imię zostało wykorzystane jako nazwa kultury bakterii.
Według przekazów związanych z historią Narine nazwa szczepu pochodzi od imienia wnuczki profesora Erzinkyana, u której miał on zastosować przygotowaną przez siebie kulturę bakterii podczas ostrej infekcji jelitowej.
Jednym z ważnych momentów w historii Narine była publikacja L.A. Erzinkyana wydana w Erywaniu w 1965 roku, poświęcona przygotowaniu i zastosowaniu mleka acidofilnego oraz mleka Narine.
Opisywała ona fermentowany produkt mleczny przygotowywany z wykorzystaniem szczepu Lactobacillus acidophilus Er 317/402. Z czasem mleko Narine stało się jedną z najbardziej rozpoznawalnych form wykorzystania tej kultury bakterii w Armenii.
W kolejnych latach Narine zaczęło być szerzej wykorzystywane w przemyśle spożywczym. Przemysłowa produkcja Narine rozpoczęła się w Erywańskiej Fabryce Mlecznej w 1973 roku.
Produkcja fermentowanych produktów z wykorzystaniem Narine rozwijała się następnie w innych zakładach na terenie Armenii.
Do początku lat 90. kultura była wykorzystywana w wielu armeńskich mleczarniach. Zachowane materiały opisują również wysyłkę kultur bakteryjnych poza Armeńską SRR, co pokazuje, że zainteresowanie Narine stopniowo wykraczało poza granice Armenii.
Historia Narine nie ogranicza się do samego laboratorium. Szczep został powiązany z produkcją mleka acidofilnego i innych fermentowanych produktów mlecznych.
To właśnie ten etap miał duże znaczenie dla rozpowszechnienia nazwy Narine. Produkt przestał być wyłącznie przedmiotem badań mikrobiologicznych i zaczął funkcjonować również jako element produkcji żywności fermentowanej.
Z tego powodu współczesne określenie „Narine” może odnosić się zarówno do samego szczepu bakterii, jak i do historycznych produktów fermentowanych przygotowywanych z jego wykorzystaniem.
Przemiany polityczne i gospodarcze początku lat 90. wpłynęły również na działalność instytucji naukowych w Armenii oraz sposób prowadzenia wcześniejszych programów badawczych, jednak prace związane ze szczepem Narine były kontynuowane.
Szczep Lactobacillus acidophilus Er 317/402 Narine został zdeponowany w Republikańskim Centrum Deponowania Mikroorganizmów Narodowej Akademii Nauk Armenii, co pozwoliło zachować jego udokumentowaną ciągłość i pochodzenie.
Levon Erzinkyan prowadzi badania nad bakteriami acidofilnymi. W tym okresie zostaje wyizolowana kultura, która później otrzyma nazwę Narine.
Szczep Lactobacillus acidophilus Er 317/402 Narine zostaje zarejestrowany.
W Erywaniu zostaje wydana praca L.A. Erzinkyana „Przygotowanie i zastosowanie leczniczego mleka acidofilnego i mleka Narine”.
W Erywańskiej Fabryce Mlecznej rozpoczyna się przemysłowa produkcja Narine.
Narine jest produkowane w kolejnych mleczarniach w Armenii, a kultury bakteryjne są wysyłane także poza Armeńską SRR.
Według materiałów historycznych Narine było wykorzystywane w 42 mleczarniach w Armenii.
Szczep Lactobacillus acidophilus Er 317/402 Narine jest obecnie wykorzystywany w produktach Narex wytwarzanych w Armenii i dostępnych również na rynku polskim.
Pełne oznaczenie stosowane przez Narex to:
Lactobacillus acidophilus n.v. Er 317/402 Narine.
Oznaczenie szczepu jest istotne, ponieważ nazwa gatunku bakterii nie identyfikuje jeszcze konkretnego szczepu. Różne szczepy należące do tego samego gatunku mogą posiadać inne cechy i powinny być rozpatrywane oddzielnie.
Więcej informacji o samym oznaczeniu, pochodzeniu oraz charakterystyce szczepu znajdziesz na stronie Szczep Narine – Er 317/402.
Jeżeli chcesz najpierw przeczytać podstawowe wyjaśnienie, czym jest Narine i czym różni się szczep od gatunku bakterii, zobacz również Czym jest bakteria Narine?.
Marka Narex kontynuuje armeńską historię produktów opartych na szczepie Narine. Produkty Narex powstają z wykorzystaniem Lactobacillus acidophilus n.v. Er 317/402 Narine i są obecnie dostępne również na rynku polskim.
Narex koncentruje swoją działalność właśnie wokół tego konkretnego szczepu oraz jego pochodzenia.
Osoby zainteresowane produktami mogą przejść do strony probiotyków Narine Narex, gdzie znajdują się dostępne formy i informacje o poszczególnych produktach.
Szybko i sprawnie
Bonusy, rabaty
Szyfrowanie SSL
Tylko sprawdzone produkty
Bezproblemowe zwroty
